Jungletrein

Na de Cameron highlands gaan we in de blauwe Mercedes (25 jaar oud) naar gua musang. Een tocht van ongeveer 3 uur. Niemand op de weg. Waarom? Deze route wordt bijna niet genomen, vertelde onze guide, zeker niet door toeristen. Die nemen de bekendere weg,taman negara park via Cameron highlands naar penang. Wij hebben getwijfeld nog naar taman negara te gaan, maar besluiten de jungletrein nu spannender te vinden. Onderweg de bekende plaspauzes en verbazen ons over de waanzinnige natuurverbouwing. In dit deel wordt akkerbouw voor groenten-en fruitteelt gestimuleerd evenals de palmolieplantages. Vlak voordat we bij het station van gua musang zijn stoppen we bij een rubberbomenbos. Kaarsrechte bomen met plasticzakjes eraan, die langzaam vollopen met rubber. Waarom zijn banden zwart als rubber wit is?

Bij het station aangekomen vraagt onze guide niet al te duidelijk het geld te tonen, want hij zou overvallen kunnen worden. Oh? Hij wacht wel tot we de kaartjes hebben gekocht, dat is beter voor de kids. Oh? De treinkaartjes gaat bas kopen en ik loop achter hem aan op het mooiste station ooit gezien. Bas schiet in de lach. Ons grootste bezit op de achterbank van een blauwe taxi, zwaaiend naar ons. Oh? Inmiddels is de hele familie brommet op het perron in afwachting van de express trein naar kota bahru. Vriendelijk toegelachen door alle aanwezigen. OK dus! Wat stel je je voor bij een jungletrein? Picture this: een coupe met (steen)koude airco en een flatscreentv, vliegtuigstoelen met opklaptafel. De toilet voldeed wel aan de verwachting. De deur kon niet dicht en als je je niet goed vasthield hing je aan de reling met je billen buitenboord. Later bleek ook een andere coupeklasse te zijn, compleet met kippen, maar de kaartverkoper heeft ons blijkbaar anders ingeschat. De reis zelf is in 1 woord geweldig.

Bij aankomst in kota bahru voelt het direct anders dan alle andere dorpjes-steden die we hebben gezien. Noordelijker dan dit kan je bijna niet in Maleisië. De volgende ochtend gaan we op zoek naar de tourist office en belanden achter wat sportvelden bij een openluchtcafe. Dit blijkt de kantine van de police academy te zijn. Ontbijt daar was heerlijk. De Kitesfactory is dicht en besluiten naar de kust te gaan. Voordat we de bus instappen blijkt 3 straten verder een kitemaster te wonen. Wij erheen, even wachten in een lokale snoepjeswinkel, om vervolgens in een piepklein atelier de kunst van het vliegeren uitgelegd te krijgen. We begrepen maar niet waarom je bij strakblauwe lucht toch maar beter niet naar de perhentian Islands zou kunnen, totdat we bij het eindpunt van de bus stonden. we keken elkaar aan en knikten, deze vlieger gaat niet op.