Weer op avontuur --> Zaterdag 6 juli 2013

1 juli 2013, nog 5 nachtjes slapen en we gaan weer opreis, opdebonnefooi, bestemming Bangkok. De kids hebben hun rugzakjes al gepakt.

Beautiful Balipeople

Beach, Bintang, Buddha, Bananen en Bekende onbekenden. We love Bali.

Wat is het wat Bali bijzonder maakt? Dat is de vraag als nu (pas) de blog wordt bijgewerkt in new zealand-onder de fox glazier-. Het is niet het weer of het klimaat. Het is de cultuur en manier van leven die je direct voelt als je in Bali bent.

Het is heel bijzonder iedere dag en soms zelfs meerdere keren per dag de bloemenoffers gebracht zien worden op de stoep van huis, in een tempel, voor de winkel, bij een rijstveld, langs de weg en ook in de auto. De toewijding en gewoonte van alledag waarmee dit gebeurt. De meest stoere vent zie je met bloem in de hand op zijn knieën. Op scooters mannen met sarong en op het hoofd fier dragend een geknoopte doek. Vrouwen bijna altijd een sarong met strakke top, die wit is als ze naar de tempel gaan, met een geknoopte gekleurde band. De trots. Het respect voor elkaar en met elkaar. De wens om gezond van geest te zijn. Het is spiritueel. Het is er niet echt maar je voelt, proeft en ruikt het. Jij mag daar net als de Balinees zelf een onderdeel van zijn. Gewoon omdat je er bent. Op de dag van volle maan (purnama) zijn we toevallig in pura tirta empul tempel, 1 uur vanaf ubud, geweest. Daar wordt een bad genomen in de heilige waterbron.

Ook bijzonder zijn de bekende onbekenden. Zowel in ubud als onze reis naar permuturan en amed zijn we, zonder uitzondering, onbekenden tegengekomen die direct al bekend voelden. Als eerste Paul, Marieke en hun 2 dochters(tweeling) waar we in ubud en in amed mee zijn opgetrokken. In ubud hebben we met elkaar de ervaringen van meerlingouders uitgewisseld, de verjaardag van Sarah en Naomi (werden 11). In amed hebben paul en bas bijvoorbeeld op de scooter de buurt onveilig gemaakt. Ook harry in ubud, waarvan bleek dat zijn vader balian-priester is en zijn hele familie kunst maakt, gaat ons Indonesisch leren per computer. Hij heeft ons zijn buurt laten zien, uitgenodigd voor dansles van zijn dochter, weggebracht richting permuturan en onderweg koffie lewak leren drinken. Putra leerde we in 1 uur kennen nadat we een uitglijer met koen hadden. Met vervoer van 1 van zijn vrienden direct geregeld naar de dichtstbijzijnde hospitaal, 2 uur verder, voor 2 hechtingen. Ook ketut en...de visser met zijn inktvis en... John met een familie van 10 kinderen en... Toeval bestaat niet; we gaan een hostel uit en lopen letterlijk tegen bas&jenny op. Vrienden van Flip uit monnickendam die wij tegenkomen in Sanur, 1 dag voordat we naar new Zealand gaan.

Waterbommetjes hebben de kinderen geleerd in villa samedhi. Een heerlijke oase in het noorden van bali, waar je de locale vissers in de achtertuin aan het werk ziet en kan meehelpen.

Bijzonder is de visser die in Amed net uit zijn boot stapt en trots zijn 2 tonijnvissen laat zien en er 1 aan ons verkoopt. Slow fish. Ons ontbijt.

Ook zijn er veranderingen gaande zoals de rijstprijs is binnen een jaar gestegen van 8 naar 12 dollar per kg, de immigratie van Javanen en structurele verkoop van het land. Wij hopen dat Bali relaxed en vooral trouw blijft aan zijn eigen roots. Eerlijk, echt en puur. Thank you Beautiful Balipeople.

Tempo doeloe Yogja

Na een half uur in de trein vanuit Bandung naar yogjakarta vindt bas dit al de mooiste treinreis die hij ooit heeft gemaakt. Dwars door Java kronkelt de trein langs de bergen en de eindeloze rijstvelden. Onderweg kom je niets tekort. Regelmatig wordt eten en drinken aangeboden. rijst is favoriet en de zonsmakende bananen-papaja juices. 's middags komen we aan in yogja en vol energie springen Chris, roos en koen de trein uit. De relaxde sfeer van de stad voel je als je op het perron staat. tempo doeloe is het woord dat we hier leren. Smachtend naar een duik gaan we naar ons hostel met zwembad, 8 uur treinen afspoelen.Heerlijk.

Via via is een travellers café in onze straat die allerlei activiteiten met locals organiseert. In de ochtend gaan we voor een yogales met zijn allen. Roos is bijna net zo elastisch als de lerares. De yogaplek staat in de achtertuin van dependopo, een Homestay. We verhuizen de volgende dag naar deze relaxede plek, waar we de enige blijken te zijn. 2x per dag wordt er yoga gegeven en de rest van de tijd is de tuin voor onszelf en de familie met hun zoontje amor (4). Badmintonnen, schooltje, voetballen, schommelen, spelen met vriendje amor, op excursie gaan naar Borobudur. Alles is fijn. Zelfs als dit de kleinste kamer is waar we tot nu toe metbzijn allen in hebben geslapen. Heel bijzonder is ook de kookcursus, waar we van hele pinda's, met een vijzel, onze eigen saté Ayam saus gaan maken. Vol trots eten we alle eigengemaakte indonesische gerechten op. Echt, Homemade, lekker!

Bij aankomst kregen we de tip om te gaan vliegen naar Bali met lionair. Overmand door de airco zijn Bas en Chris heel erg verkouden geworden en dachten we wel een vlucht lastminute te kunnen boeken. Dat werkt niet zo. Hoe later, hoe duurder. Tempodoeloe is het antwoord. Rustig aan, loslaten en paar dagen later weg is ook OK. Onze Homestay is spontaan langer hometown geworden.

We hebben ons overal welkom en thuis gevoeld in yogja. Op weg naar het vliegveld geven we een verrassing af bij het hotel waar opa Chris en oma Elly zullen zijn tijdens hun eerste grote overseas trip in maart. Een beetje thuis in indonesië.

Terima Kasih!

Vanuit Sabah zijn we aangekomen in indonesië, Java. Het internationale karakter van jakarta wordt al direct duidelijk op het vliegveld met alle soorten reizigers die je maar kan verzinnen. De cash only policy ook. Nog 50 euro bij ons, voor wisselgeld en je weet maar nooit, konden we meteen verzilveren voor onze visa. Jippie nog meer stempels in het paspoort zeiden Chris, roos en koen.

In de bus naar Bogor leren we onze eerste woorden Indonesisch: Terima Kasih. Tot vandaag zeggen we het allemaal minimaal 1x per dag. Sama Sama is het vaste antwoord met een brede glimlach. Op weg naar Hester basoeki guesthouse hebben we heel bogor en omgeving gezien. De taxi kreeg na heel vaak vragen (ongevraagd) hulp van een scooter; hij wist wel waar het was. Later bleek dit zijn business te zijn, de toeristen/taxi's een eind op weg helpen en geld willen ontvangen voor zijn dienst. Toen we na 2,5 uur vragen dachten dat we nooit aan zouden komen stonden we in 1x voor de ingang. 's avonds bij de thee wordt duidelijk dat de 2 adressen op ons papiertje door elkaar waren gebruikt. Waarom 2 adressen? Het guesthouse (adres 1) is het advies van Annemarie om daar te blijven slapen, voordat we langsgaan bij haar biologische moeder(adres 2). Daar gaan we naartoe om de foto's te brengen van annemarie en haar eigen gezin. Hoezo mogen wij dit doen? Onze vriend Gert Jan de sloper gaf in aanloop van onze reis de suggestie bij ibu Sati, moeder van annemarie, langs te gaan. Zeer vereerd en met het fotoboek onder de arm gaan we de volgende dag op zoek naar haar huis. Met een minibusje zonder deur rijden we dwars door rijstvelden en dorpjes zonder naam. Hoe langer we in het busje zitten hoe spannender we het vinden. Aan Chris, roos en koen hebben we uitgelegd dat we foto's gaan brengen naar een oma. Dat vinden ze wel stoer en spannend. Allerlei vragen gaan door ons hoofd en dan .... zijn we er. Wat er dan gebeurt is uniek; ibu sati met tranen in haar ogen dankbaar voor dit geschenk, kinderen met mobieltjes die foto's van ons nemen, thee en rijst uit allerlei huizen wordt naar binnen gedragen, bas die meemoet om te gaan vissen, en.... de beelden zeggen meer dan 1000 woorden. De gastvrijheid hebben we als heeeel bijzonder ervaren. De weg terug naar ons guesthouse zitten we allemaal met een smile van oor tot oor. Annemarie, gertjan, ibu sati, Terima Kasih!

's middags komen we aan in ons guesthouse en mogen we mee buffels wassen. In gebarentaal vertellen we de kinderen wat we gaan doen en aangekomen bij de rivier ziet bas de buffel een hele, hele grote boodschap doen. Vol verbazing zien we verderop onze vrienden van de kampoeng zichzelf en de kleding in dezelfde rivier wassen. Onze conclusie: moet kunnen het is stromend water. 's avonds op de veranda sluiten we deze mooie trip in bogor met de gouden opmerking van roos: mama we zitten in een tekening!

Borneo trophy met pitstop

Na kota bahru kunnen we alleen nog vliegen naar Kuala Lumpur en besluiten dat dit meteen een goed moment is voor een pitstop. Bas heeft ondanks zijn medicijnen nog steeds acute plaspauzes nodig en we checken in bij het swissgarden hotel tegenover het tung shin hospital. We nemen allemaal koffie met taart en vervolgens 4 dagen later en 1 operatie verder zitten we pas weer samen aan tafel. Het ritueel wordt dat we na het ontbijt bas bezoeken en vervolgens in de stad iets leuks gaan doen. Pas nu ervaar je de kwetsbaarheid met de kinderen en aan het einde van de middag spelen in de hotelkamer voelt als een veilige thuishaven. Chris, roos en koen hebben allemaal op een ander moment hun vragen over papa in het ziekenhuis en het SAMEN-zijn krijgt een andere dimensie. Wat daarvoor als heel normaal wordt ervaren, blijkt toch wel heel bijZonder te zijn. Als we bas gaan ophalen, 09.30 uur, in het ziekenhuis op zaterdagochtend moeten we vervolgens tot 15.00 uur wachten voordat we met zijn allen naar buiten gaan. Maakt het uit? neen, het voelt als rijkdom dat we in een kale hospitalkamer gierend van de lach grapjes uithalen met het bed, de steunkousen en de rubberwitte handschoenen. Een beetje uitgelaten en vol trots kijken we elkaar aan. Vanaf vandaag is het duidelijk: THUIS is waar we SAMEN zijn.

NeXT stop wordt borneo. Na de stad; de natuur in. Het wordt een Borneo trophy. Met een echte maleisische proton saga crossen we vanaf kota kinabalu via de tip van Borneo naar sandakan. Van de verhuurmaatschappij op een kladblaadje de 3 stops gekregen waar je in heel borneo benzine kan tanken. Her ritme wordt in de ochtend op excursie en na de lunch op pad naar ons
volgende huis. Chris, roos en koen genieten vooral van de momenten dat we met elkaar zijn zoals de verhalen die we vertellen onderweg op de eindeloze autowegen vol met gaten. Zelf bedenken ze ook verhalen en spelen dat hun achterbank sandakanpiraten- en jasmineprinsessenland is. Nog een andere dimensie is dat we malaria tabletten slikken. Iedere local verklaart ons voor gek, maar we nemen ze toch. Wonder boven wonder heeft geen van ons
last. Iets anders wat opvalt is dat in welk dorp je ook bent er overal wel een school is of schoolbussen rijden met kinderen in uniform. We hebben heel veel van de natuur gezien; junglewalks met uitleg over bamboesoorten tot Oerang Oetangs live 8 meter bij je vandaan. Van de sereenrustige sabah theeplantage tot overstromingen met auto's in greppels.

Jungletrein

Na de Cameron highlands gaan we in de blauwe Mercedes (25 jaar oud) naar gua musang. Een tocht van ongeveer 3 uur. Niemand op de weg. Waarom? Deze route wordt bijna niet genomen, vertelde onze guide, zeker niet door toeristen. Die nemen de bekendere weg,taman negara park via Cameron highlands naar penang. Wij hebben getwijfeld nog naar taman negara te gaan, maar besluiten de jungletrein nu spannender te vinden. Onderweg de bekende plaspauzes en verbazen ons over de waanzinnige natuurverbouwing. In dit deel wordt akkerbouw voor groenten-en fruitteelt gestimuleerd evenals de palmolieplantages. Vlak voordat we bij het station van gua musang zijn stoppen we bij een rubberbomenbos. Kaarsrechte bomen met plasticzakjes eraan, die langzaam vollopen met rubber. Waarom zijn banden zwart als rubber wit is?

Bij het station aangekomen vraagt onze guide niet al te duidelijk het geld te tonen, want hij zou overvallen kunnen worden. Oh? Hij wacht wel tot we de kaartjes hebben gekocht, dat is beter voor de kids. Oh? De treinkaartjes gaat bas kopen en ik loop achter hem aan op het mooiste station ooit gezien. Bas schiet in de lach. Ons grootste bezit op de achterbank van een blauwe taxi, zwaaiend naar ons. Oh? Inmiddels is de hele familie brommet op het perron in afwachting van de express trein naar kota bahru. Vriendelijk toegelachen door alle aanwezigen. OK dus! Wat stel je je voor bij een jungletrein? Picture this: een coupe met (steen)koude airco en een flatscreentv, vliegtuigstoelen met opklaptafel. De toilet voldeed wel aan de verwachting. De deur kon niet dicht en als je je niet goed vasthield hing je aan de reling met je billen buitenboord. Later bleek ook een andere coupeklasse te zijn, compleet met kippen, maar de kaartverkoper heeft ons blijkbaar anders ingeschat. De reis zelf is in 1 woord geweldig.

Bij aankomst in kota bahru voelt het direct anders dan alle andere dorpjes-steden die we hebben gezien. Noordelijker dan dit kan je bijna niet in Maleisië. De volgende ochtend gaan we op zoek naar de tourist office en belanden achter wat sportvelden bij een openluchtcafe. Dit blijkt de kantine van de police academy te zijn. Ontbijt daar was heerlijk. De Kitesfactory is dicht en besluiten naar de kust te gaan. Voordat we de bus instappen blijkt 3 straten verder een kitemaster te wonen. Wij erheen, even wachten in een lokale snoepjeswinkel, om vervolgens in een piepklein atelier de kunst van het vliegeren uitgelegd te krijgen. We begrepen maar niet waarom je bij strakblauwe lucht toch maar beter niet naar de perhentian Islands zou kunnen, totdat we bij het eindpunt van de bus stonden. we keken elkaar aan en knikten, deze vlieger gaat niet op.

Highlands & Lowfeet (week 3)

Buy buy pangkor! Heerlijke tijd en wat een bijzondere mensen bij anjungan. We mogen niet eerder weg voordat we met elkaar op de foto zijn geweest en uitgebreid hebben beloofd terug te komen. Chris, roos en koen krijgen een kadootje voor onderweg. Too kind.

Via een vriend van onze guide krijgen we een lift naar onze volgende bestemming: Cameron highlands. Theeplantage bezoeken en zien hoe de thee wordt gemaakt. De reis (130 km) ernaartoe is waanzinnig. Over de nieuwe weg gaan we langs marmergrotten, orangasli stalletjes en klimmen we steeds hoger de bergen in. Heftige regenbuien afgewisseld met regenbogen. Hier regent het altijd wel 1x per dag. Onze eigen auto is perfect. Onderweg hebben we namelijk vele plaspauze stops. Simone en de kids zitten op de achterbank verhaaltjes te vertellen over reuzen, draken en schatten in het groot palmbomenbos.

Ons nieuwe huis wordt THE 8 guesthouse in een onverhard zijstraatje van main street. Bij aankomst worden we ontvangen met een high tea. De volgende dag gaan we naar de Theeplantage BOH waar we thee plukken en gaan kijken hoe thee wordt gemaakt. Heel bijzonder. So far highlan

In het dorp gaan we iet nieuws doen: foot reflexology met de hele familie. Ongeloolijk hoe de Chinese touch je kan vertellen wat in je lijf ontspannen of juist gespannen is. 's avonds gaan we eten bij het stalletje die we super leuk vinden. We proeven van alles 1 item. Naast ons zitten mensen uit Kuala Lumpur, lachend ons te volgen. Bij hun vertrek gaan ze ons eten betalen???? Why?? Het is een love blessing en to welcome us again.

Pangkor -monkey- Island (week 2)

Met een kattepult in de hand over het strand. Brutale apen weten we nu waar het vandaan komt.

Dit is ons derde huis in teluk nipah/coral bay. We hebben bij aankomst geslapen in pangkor pumba ren. Super leuk in houten chalets tussen de bomen aan het strand. Je hoort de zee terwijl je op je veranda zit. We hebben 2 chalets genomen naast elkaar, want ieder chalet heeft 1 dubbelbed. Een jongenschalet (Bas samen met Chris en koen) en meidenchalet (Simone met roos). 's ochtends wie het eerst wakker wordt klopt op de deur voor de wake-up Call. Zwembroek aan en ontbijten. Door het monkeybos naar het strand op onze blote voeten. In coral bay zijn 2 strandtentjes, daddys café en sun lezard. De eerste is top voor uitgebreide lunch/diner en de sun lezard heeft fantastische crêpes. Bij de tweede middag lopen we terug naar ons chalet en loopt een apenfamilie vrolijk rond in hun tuin net als wij. Roos krijgt een klap op de kont en koen loopt boos naar de aap dat ze van roos af moeten blijven. Chris zat inmiddels veilig achter een muurtje en bas kwam aangesneld met een rieten strandmat. Door dit avontuur hebben we afgesproken altijd hand in hand als groep door monkeyforest te lopen. Na 3 dagen verhuizen we naar de andere kant van de baai naar dsenja beach resort. Zelfde eigenaar, zelfde prijs afgesproken. Het voornaamste verschil is dat hier iedere dag wordt schoongemaakt en bij monkeyforest hebben we nooit iemand gezien of ook maar 1 schone handdoek gekregen. Nog dichter aan zee, nu nog maar 5 meter lopen. Ook nog steeds dicht bij de natuur. De kinderen vinden alle dieren leuk. Bas maar vooral Simone moet nog even wennen. In de ene badkamer een kakkerlak, volgens bas een duimgrote nachtvlinder (maar die kruipen niet over de grond met 4 poten), en in de andere badkamer een hagedis zo groot als je mobiele. Een tarantulla spin, zo groot als je hand, midden op de weg. Duizendpoten, Toukan vogels in de bomen en nog veel meer apen.

Net toen we dachten dat het helemaal top gaat met het eten, warmte en het ritme ligt Chris gisteravond met pijn in zijn buik en koorts in bed. En de avond daarvoor had bas 2 imodium tabletten nodig. Inmiddels alles ok, maar wel 2wc's verstopt. Nu zitten we in anjungan resort, familyroom 102.

Kuala Lumpur- Pangkor Islands (week 1)

Op 1 januari brengt opa petje ons naar schiphol, thuis worden we uitgezwaaid door de buren en opa Chris met oma Elly. Het inchecken gaat niet helemaal soepel; bas en chris hebben wel tickets maar staan niet meer in het systeem, vervolgens is de vlucht overboekt en staat bas standby. Het zal toch niet dat we vliegen zonder ... Uiteindelijk zitten we toch met zijn vijven naast elkaar. De reis gaat beginnen! Na half uur wordt duidelijk dat het kwartje is gevallen:
Chris" zijn we er al bijna ?"
Roos " zijn we nu in de ruimte ? "
Bas " mag ik nog een biertje "
Koen" mag ik filmpje kijken? 

In Kuala Lumpur heerlijk streetfood gegeten, zwemles gehad in het hotelzwembad, geschommeld in klcc park en de bekende attracties gedaan zoals het acquarium en de twin towers.ieder moet wennen an het tijdsverschil rond 2 uur snachts worden we even wakker en rond 4 uur ligt iedereen weer te slapen. Na 3 dagen zijn we redelijk gewend en besluiten we naar pangkor Islands te gaan. Met de bus ernaartoe en 5 uur later komen we bij de ferry die ons naar het eiland brengt. Heerlijk relaxen.

Ik ga op reis en neem mee.....

Wat hebben we allemaal nodig tijdens deze mooie reis? Een foto camera, konijn, beer en aap, zwembroek, tandenborstel/ tandpasta, handdoek en ..........