Borneo trophy met pitstop

Na kota bahru kunnen we alleen nog vliegen naar Kuala Lumpur en besluiten dat dit meteen een goed moment is voor een pitstop. Bas heeft ondanks zijn medicijnen nog steeds acute plaspauzes nodig en we checken in bij het swissgarden hotel tegenover het tung shin hospital. We nemen allemaal koffie met taart en vervolgens 4 dagen later en 1 operatie verder zitten we pas weer samen aan tafel. Het ritueel wordt dat we na het ontbijt bas bezoeken en vervolgens in de stad iets leuks gaan doen. Pas nu ervaar je de kwetsbaarheid met de kinderen en aan het einde van de middag spelen in de hotelkamer voelt als een veilige thuishaven. Chris, roos en koen hebben allemaal op een ander moment hun vragen over papa in het ziekenhuis en het SAMEN-zijn krijgt een andere dimensie. Wat daarvoor als heel normaal wordt ervaren, blijkt toch wel heel bijZonder te zijn. Als we bas gaan ophalen, 09.30 uur, in het ziekenhuis op zaterdagochtend moeten we vervolgens tot 15.00 uur wachten voordat we met zijn allen naar buiten gaan. Maakt het uit? neen, het voelt als rijkdom dat we in een kale hospitalkamer gierend van de lach grapjes uithalen met het bed, de steunkousen en de rubberwitte handschoenen. Een beetje uitgelaten en vol trots kijken we elkaar aan. Vanaf vandaag is het duidelijk: THUIS is waar we SAMEN zijn.

NeXT stop wordt borneo. Na de stad; de natuur in. Het wordt een Borneo trophy. Met een echte maleisische proton saga crossen we vanaf kota kinabalu via de tip van Borneo naar sandakan. Van de verhuurmaatschappij op een kladblaadje de 3 stops gekregen waar je in heel borneo benzine kan tanken. Her ritme wordt in de ochtend op excursie en na de lunch op pad naar ons
volgende huis. Chris, roos en koen genieten vooral van de momenten dat we met elkaar zijn zoals de verhalen die we vertellen onderweg op de eindeloze autowegen vol met gaten. Zelf bedenken ze ook verhalen en spelen dat hun achterbank sandakanpiraten- en jasmineprinsessenland is. Nog een andere dimensie is dat we malaria tabletten slikken. Iedere local verklaart ons voor gek, maar we nemen ze toch. Wonder boven wonder heeft geen van ons
last. Iets anders wat opvalt is dat in welk dorp je ook bent er overal wel een school is of schoolbussen rijden met kinderen in uniform. We hebben heel veel van de natuur gezien; junglewalks met uitleg over bamboesoorten tot Oerang Oetangs live 8 meter bij je vandaan. Van de sereenrustige sabah theeplantage tot overstromingen met auto's in greppels.