Terima Kasih!

Vanuit Sabah zijn we aangekomen in indonesië, Java. Het internationale karakter van jakarta wordt al direct duidelijk op het vliegveld met alle soorten reizigers die je maar kan verzinnen. De cash only policy ook. Nog 50 euro bij ons, voor wisselgeld en je weet maar nooit, konden we meteen verzilveren voor onze visa. Jippie nog meer stempels in het paspoort zeiden Chris, roos en koen.

In de bus naar Bogor leren we onze eerste woorden Indonesisch: Terima Kasih. Tot vandaag zeggen we het allemaal minimaal 1x per dag. Sama Sama is het vaste antwoord met een brede glimlach. Op weg naar Hester basoeki guesthouse hebben we heel bogor en omgeving gezien. De taxi kreeg na heel vaak vragen (ongevraagd) hulp van een scooter; hij wist wel waar het was. Later bleek dit zijn business te zijn, de toeristen/taxi's een eind op weg helpen en geld willen ontvangen voor zijn dienst. Toen we na 2,5 uur vragen dachten dat we nooit aan zouden komen stonden we in 1x voor de ingang. 's avonds bij de thee wordt duidelijk dat de 2 adressen op ons papiertje door elkaar waren gebruikt. Waarom 2 adressen? Het guesthouse (adres 1) is het advies van Annemarie om daar te blijven slapen, voordat we langsgaan bij haar biologische moeder(adres 2). Daar gaan we naartoe om de foto's te brengen van annemarie en haar eigen gezin. Hoezo mogen wij dit doen? Onze vriend Gert Jan de sloper gaf in aanloop van onze reis de suggestie bij ibu Sati, moeder van annemarie, langs te gaan. Zeer vereerd en met het fotoboek onder de arm gaan we de volgende dag op zoek naar haar huis. Met een minibusje zonder deur rijden we dwars door rijstvelden en dorpjes zonder naam. Hoe langer we in het busje zitten hoe spannender we het vinden. Aan Chris, roos en koen hebben we uitgelegd dat we foto's gaan brengen naar een oma. Dat vinden ze wel stoer en spannend. Allerlei vragen gaan door ons hoofd en dan .... zijn we er. Wat er dan gebeurt is uniek; ibu sati met tranen in haar ogen dankbaar voor dit geschenk, kinderen met mobieltjes die foto's van ons nemen, thee en rijst uit allerlei huizen wordt naar binnen gedragen, bas die meemoet om te gaan vissen, en.... de beelden zeggen meer dan 1000 woorden. De gastvrijheid hebben we als heeeel bijzonder ervaren. De weg terug naar ons guesthouse zitten we allemaal met een smile van oor tot oor. Annemarie, gertjan, ibu sati, Terima Kasih!

's middags komen we aan in ons guesthouse en mogen we mee buffels wassen. In gebarentaal vertellen we de kinderen wat we gaan doen en aangekomen bij de rivier ziet bas de buffel een hele, hele grote boodschap doen. Vol verbazing zien we verderop onze vrienden van de kampoeng zichzelf en de kleding in dezelfde rivier wassen. Onze conclusie: moet kunnen het is stromend water. 's avonds op de veranda sluiten we deze mooie trip in bogor met de gouden opmerking van roos: mama we zitten in een tekening!